Organizacja sprzedaży przejazdów wymaga uwzględnienia wielu elementów, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się niewiele ważne. Jednym z nich jest sposób przygotowania dokumentów potwierdzających opłatę za transport. Bilety komunikacyjne pełnią nie tylko funkcję informacyjną, niemniej jednak też stanowią bazę do sprawdzenia rodzaju zakupionej usługi i czasu, w którym można z niej skorzystać.
Ich konstrukcja uzależniony jest od systemu taryfowego, rodzaju przewoźnika oraz używanych urządzeń. Zupełnie inaczej projektuje się bilety jednorazowe, a zupełnie inaczej okresowe, na których musi znaleźć się więcej danych. W przypadku tych drugich ważne jest w głównej mierze oznaczenie terminu ważności, rodzaju uprawnienia a także ewentualnych ograniczeń dotyczących przejazdu. Układ informacji powinien odpowiadać rzeczywistemu sposobowi użytkowania dokumentu, ponieważ pasażer i osoba kontrolująca na prawdę często mają niewiele czasu na jego sprawdzenie.
Przygotowanie takich materiałów wymaga implementacji technologii produkcji do ich późniejszego zastosowania. Druk biletów może być realizowany na różnorakich rodzajach papieru, przy wykorzystaniu metod pozwalających na zyskanie określonej trwałości i dokładności nadruku. Oczywiście nie każdy materiał sprawdzi się w urządzeniach automatycznych. Zbyt gruby papier może powodować kłopoty z podawaniem, jednakże podłoże o niewłaściwej strukturze może utrudniać nanoszenie oznaczeń. W praktyce znaczenie mają też wymiary arkuszy, sposób cięcia a także rozmieszczenie perforacji, jeżeli już dokument ma być odrywany z większego bloczka. Przy projektowaniu powinno się przewidzieć marginesy technologiczne, ponieważ elementy zamieszczone zbyt blisko krawędzi mogą zostać częściowo ucięte. Osobnego sprawdzenia wymagają numery seryjne, kody kreskowe i inne oznaczenia odczytywane przez skanery. Wręcz niewielkie przesunięcie nadruku może wpłynąć na poprawność odczytu.
W przypadku dokumentów stosowanych do rozliczania przejazdów istotne pozostaje też ograniczenie sposobności ich nieuprawnionego kopiowania. Z tego względu używa się druk zabezpieczony, w którym schemat graficzny i rodzaj podłoża mogą zawierać dodatkowe elementy utrudniające wykonanie imitacji. Rozwiązania tego rodzaju obejmują w głównej mierze specjalne wzory tła, mikroelementy graficzne, znaki widoczne pod określonym kątem czy oznaczenia nanoszone przy użyciu wybranych rodzajów farb. Nie wszystkie metody są odpowiednie dla każdego rodzaju biletu. Przy ich wyborze trzeba uwzględnić zarówno koszt stworzenia, jak i sposób weryfikacji dokumentu w trakcie sprawdzeniu. Zabezpieczenie powinno być możliwe do sprawdzenia przy użyciu dostępnych narzędzi albo poprzez ranking z ustalonym wzorem. Ważne jest też zachowanie powtarzalności między kolejnymi seriami, ponieważ zmiany w wyglądzie albo rozmieszczeniu oznaczeń mogą utrudniać rozpoznawanie niebanalnych egzemplarzy.
Na sposób przygotowania biletów wpływa również rozwój systemów elektronicznych, które zmieniają zakres informacji umieszczanych na papierowych dokumentach. Coraz częściej papierowy nośnik może zawierać kod pozwalający powiązać go z danymi zapisanymi w systemie sprzedaży. W takim wypadku sam nadruk nie jest jedynym źródłem informacji o uprawnieniu do przejazdu. Znaczenie ma zgodność skryptu z bazą danych a także poprawne działanie urządzeń stosowanych do jego odczytu. Przygotowanie projektu wymaga więc współpracy warstwy graficznej z rozwiązaniami informatycznymi. Przed rozpoczęciem produkcji sprawdza się w głównej mierze kontrast programów, ich wielkość i położenie względem pozostałych elementów. Należy również uwzględnić warunki, w jakich bilety będą przechowywane i używane. Wilgoć, zagniecenia czy ścieranie powierzchni mogą zmodyfikować wygląd nadruku, a tym samym wpłynąć na możliwość odczytania zawartych w nim danych.
Polecam: bilety komunikacyjne.
