Zmiana powszechnego funkcjonowania po chorobie, urazie lub dłuższym leczeniu często wymaga dopasowania wielu sekcji życia. Poza działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może posiadać również powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami a także samodzielności w wykonywaniu zwykłych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.

W praktyce nie ogranicza się jedynie do ćwiczeń czy terapii, ale tyczy się też edukacji radzenia sobie ze zmianami, które pojawiają się po przebytych problemach zdrowotnych.

Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w zależności od wieku, sposobów organizmu a także indywidualnej sytuacji danej osoby. Czasami największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do zwyczajnego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie lub trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich wypadkach ważne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych sposobności. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów powinno uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.

W ramach różnorakich form wsparcia wykorzystywane są w głównej mierze sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą określony program usprawniania z zdarza się, że przeznaczonym na odpoczynek i edycję powszechnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje oraz aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór adekwatnej formy pobytu zależy w głównej mierze od rodzaju schorzenia, wymogów medycznych oraz zakresu wymaganej pomocy. Nie każdy program będzie dobry dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobów udziału w konkretnych zajęciach.

Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy planowaniu codziennych zajęć. W takich sytuacjach zwraca się uwagę nie tylko i wyłącznie na sprawność fizyczną, ale także na kondycję psychiczną, sposobność kontaktu z innymi osobami a także stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się nawet u osób z podobnym rozpoznaniem.

Polecam: rehabilitacja społeczna.